Baba Çocuk İlişkisi


Bebek yemek yemek, temizlenmek, dış dünyayı tanımak için anneye ihtiyaç duyar. Bebek annenin gözünden dünyayı görür, deneyimler.

Fakat bu denklemde belirtilmesi gereken bir öge ise babadır.

Anne çocuk arasındaki özel bağa babayı da katmak, ona da eşit sorumluluklar vermek hem çocuk için hem de aile yapısı için yararlı olacaktır.

Genellikle anneler bebekleri doğduktan sonra onun bütün ihtiyaçlarını kendileri karşılamak isterler.

Sanki baba yanlış bir hareket yapacak, çocuğa zarar verecek gibi düşünebilirler.

Fakat unutmayın ki bir eylem yapılarak öğrenir.

Eğer anne babaya bu imkanı vermezseniz, baba da “ben yapamıyorum zaten” diye geri çekilecektir.

Bir noktadan sonra yardım istediğinizde babanın ben bilmiyorum ki hep sen yaptın demesi anneleri şaşırtmamalı.

Nasıl ki bir çocuk dünyaya anne baba sayesinde geliyorsa, onu yetiştirirken de eşit sorumluluklar üstlenmelidir.

Çocuğun anne baba çocuk üçgenini görerek büyümesi emin olun ki çocuğunuzun sağlıklı bir gelişimsel süreçten geçmesini sağlar.

Bu söylediğim sağlıklı aile üçgenini kurmak istiyor fakat nasıl yapılacağını bilmiyorsanız, eşinize çocuğunuzla ilgili bir sorumluluğu vererek başlayabilirsiniz.

Mesela onu okuldan hep anne alıyordur.

Babanın işinin müsait olduğu günler kararlaştırılır ve o günlerde baba çocuğu okuldan alır.

İşleriniz buna müsait değilse farklı yollar denenebilir.

Burada bahsetmek istediğim olgu, babanın da çocuğun sorumluluğunu alması gerektiğidir.

Çocukla ilgili her şeyin anne tarafından tek başına yapılıyor olması, çocuk için de babanın varlığını sorgulatan bir olgudur.

Genellikle baba evde karar veren kişidir.

Annenin de babayı dahil etmesi “bunu bir de babana soralım” demesi, çocuğun gözünde baba figürünün otoritesini tasdikleyecektir.

Burada kastettiğim kızan, hayır diyen, öfkelenen bir otoriter tavır değildir.

Çocuk belirli bir yaşa kadar ebeveynin kararlarını uygular.

Bu kararları alırken babayı da dahil etmek gerektiğinden bahsediyorum.

Anne çocuğun yapışık olduğu, babanın dahil edilmediği bir gelişim sürecinde, bu bağımlı ilişki çocuğun yetişkinlik çağına geldiğinde de bağımsızlaşma davranışlarını sergileyememesine neden olur.

Bir diğer önemli olgu ise, özdeşim sürecidir.

Çocuklar anne ve babalarının davranışlarını örnek alarak büyürler.

Hem ilk ikili ilişkiyi, hem de hemcinslerinin nasıl davrandığını gözlemlerler.

Bir kız çocuğu için anneyle, bir erkek çocuk için ise babayla özdeşim kurarak büyümek önemlidir.

Hepimizin çocukluğumuzda deneyimlediği ben büyüyünce annemle/babamla evleneceğim süreci psikoloji de ödipal döneme tekabül eder.

Bu sürecin sağlıklı tamamlanması sonucunda erkek çocuk baba gibi davranıp anne gibi bir kadınla evlenmeyi hayal eder, kız çocuk da anne gibi olup baba gibi biriyle olmak ister.

Bu tamamen sağlıklı bir süreçtir. Bu dönemde karşı cinse olan düşkünlüğünün yerini hemcinsle kurulan özdeşleşimin alması beklenir. Bu nedenle de babanın varlığı bu üçgenin tamamlayıcı bir noktasıdır.

Anne baba ve çocuk ilişkilerinde annenin yeri kuşkusuz çok önemlidir.

Fakat babanın çocuğun gelişimindeki katkısı çocuğun eşit sorumluluklar paylaşan bir ebeveyn ilişkisi gözlemlemesini sağlayacak, çocukla kurulan ilişkisini güçlendirecektir.

Çocuğunuzla ilgili karar alırken ve uygularken en sağlıklısı anne babanın sürece ortak dahil olması olacaktır.

Ilgın Şirin 

Klinik Psikolog

———————

Baba Çocuk İlişkisi

close

Send this to a friend